Hechting met je huilbaby – 3 gouden tips

Een huilbaby kan echt een beproeving zijn. Het voelt alsof je als ouders de hele tijd ‘aan’ moet staan. Je hebt nooit vrij, het gehuil kan ieder moment weer beginnen. Ook ouders met een ‘gewone’ prikkelbare baby kunnen het zwaar hebben. Door alle stress schieten positieve momenten er vaak bij in, en is de hechting in gevaar. Uit onderzoek blijkt dat mogelijk wel 70% van de huilbaby’s onveilig gehecht raakt. Dat is echt heel veel. Gelukkig is er veel dat je kunt doen om ook in deze nare situatie een hechte band te krijgen met je baby.  

Dragen

Dragen van je huilbaby in een doek of draagzak is voor veel ouders heel erg fijn en helpt jullie om tóch een hechte band op te bouwen, ondanks de zware tijd. Ook kan het soms het huilen (sterk) verminderen. Wat ik als draagconsulent best vaak hoor van moeders, is: “het ís dat ik hem zoveel draag, maar anders weet ik zeker dat ze een huilbaby zou zijn’. Dat is zo bijzonder. Gelukkig hoeft de baby het niet zelf op te lossen, daar is ze nog veel te klein voor. Ze hoeft niet alleen in haar bedje te huilen.

Soms is het huilen hiermee opgelost, de baby had gewoon heel veel behoefte aan contact en koestering. Helaas is het probleem bij een echte huilbaby vaak niet écht opgelost. De baby blijft prikkelbaar, onrustig en slaapt slecht. Je voelt als ouders dat er ergens iets niet klopt. Dit kost je heel veel kruim, want nu ben jij iedere keer aan de bak om de baby te helpen in slaap te komen of te voorkomen dat hij weer gaat huilen. Vraag je het op het consultatiebureau of in je omgeving, dan is de kans groot dat ze je zullen aanraden om de baby te leren zelf in te slapen, in haar eigen bedje, ook al moet ze daarbij huilen. In extreme gevallen raden ze zelfs een ziekenhuisopname aan, om jullie als ouders rust te geven.

En dit resoneert misschien ook nog bij je, want je voelt ook wel dat het niet helemaal klopt dat jij zó continu verantwoordelijk bent voor het slapen of rustig houden van je baby. Je bent er gewoon heel moe van en je wilt een oplossing. En liefst nu meteen 😉

Tip 1: Neem even afstand

Probeer goed voor jezelf zorgen. Stel jezelf gerust: het is gewoon heel zwaar en het is normaal dat je het zwaar hebt. Als een baby zo in de alarm stand staat, doet dit een beroep op al je zintuigen. Jij bent erop geprogrammeerd om met álles wat je in je hebt te reageren op je huilbaby en dit kan een grote stress reactie in jouw eigen lijf oproepen. Draag de zorg even over zodat jij weer een beetje kunt opladen. Vraag hulp!

Als je bij je baby bent, kun je proberen je eigen lichaam te blijven voelen, probeer te ademen en te ontspannen (hoe moeilijk dat soms ook is). Je mag verdrietig zijn, dat is logisch, als je maar aanwezig bent in je lijf. Je onrustige baby heeft een stabiel ‘baken’ nodig om zich op te richten. Als jij ook de chaos in gaat, wie zorgt er dan voor hem?

Mindfulnessoefeningen kunnen je hierbij helpen. Op onze pagina Zwangerschap & Corona vindt je een mindfulnessoefening die je kunt doen samen met je baby. Ook kun je je inschrijven voor de nieuwsbrief van Hechte Band voor meer mindfulnessoefeningen.

Tip 2: Neem de tijd om opnieuw te kijken naar wat je doet

Kijk nog eens naar je baby vanuit het oogpunt van zijn natuur. Van hoe hij is gebouwd. De blauwdruk, heet dat wel. Een baby wordt geboren met vooral het ‘dierlijke’ deel van het brein aanwezig. Zo heeft je baby bijvoorbeeld veel behoefte aan lichaamscontact en geborgenheid, heeft hij een klein maagje en hersenen die nog heel traag werken vergeleken met de onze. Veel dragen, ook ’s nachts je baby bij je houden, veel kleine voedingen, half rechtop voeden en reflux maatregelen kunnen helpen. Ook kan een prikkelbare baby gebaat zijn bij  kinestisch hanteren: een manier om aan te sluiten bij de trage bewegingen die een pasgeborene uit zichzelf kan maken. Hierdoor begrijpt hij beter wat hem overkomt en schrikt hij minder.

En: vertrouw erop dat je baby jou iets probeert te vertellen. Scheiding van je baby is  niet de beste oplossing vanuit oogpunt van de hechting. Een baby huilt nooit voor niets. Daarin geloven helpt misschien om niet boos te worden op de baby: die kan er echt niets aan doen. Je wil niet weten bij hoeveel huilbaby ’s er na jaren alsnog een oorzaak wordt gevonden voor het vroegere huilen. Daarmee wil ik niet zeggen dat je jezelf helemaal moet uitputten met zoeken naar een oorzaak. Wel kun je, met ontspanning en binnen je mogelijkheden, blijven zoeken (osteopaat, melkvrij dieet, massage, blaasontsteking, etc.). Maar ook als het op dit moment niet lukt een oorzaak te vinden, kun je ervan uit gaan dat je baby een verhaal heeft dat hij probeert te vertellen door te huilen.

Tip 3: Geef ruimte aan het verdriet van je baby

We komen er steeds meer achter dat een pasgeborene al trauma met zich mee kan dragen. Bijvoorbeeld doordat je veel stress had tijdens je zwangerschap, of door ingrepen tijdens de bevalling. Je kunt je huilbaby helpen door te benoemen wat hij heeft meegemaakt, en het verdriet daarover te accepteren. Door steeds in contact te blijven met je eigen lichaam en ademhaling, kun je een veilig basis vormen waarin je baby zijn verdriet mag uiten. Dat leidt soms tot een aanval van ‘herinneringshuilen’. Als je dit onder veilige omstandigheden kunt toelaten, kan je baby het verwerken. En jij daarmee ook :-).

Het mooiste zou het natuurlijk zijn als we konden voorkomen dat een baby een ‘huilbaby’ wordt. Het lijkt erop dat in andere culturen soms veel minder huilbaby’s voorkomen. Meer aansluiten bij de natuur van baby’s, meer ondersteuning voor zwangere moeders en meer regie tijdens de bevalling zouden een wereld van verschil kunnen maken!

Dit blog is geschreven door Rachel Verweij. Rachel is Draagdoekconsulent en hechtingscoach. Kijk hier voor haar eigen website en meer informatie over cursussen in dragen en hechting.